Van hernia naar operatie.
Ik weet het nog goed. Ineens voelde ik die bekende pijn in mijn bil, dezelfde pijn die ik eerder zo lang had gehad. Ik herkende het meteen als de pijn van een hernia, maar ik kon en wilde het niet geloven. Na mijn eerste hernia had ik er alles aan gedaan om mijn lijf sterker te maken. Ik was krachttraining gaan doen met een personal trainer en had in een jaar tijd flinke vooruitgang geboekt. Mijn lichaam werd steeds sterker en het hardlopen ging fantastisch. Ik liep inmiddels bij een hogere groep van mijn loopclub en voelde me topfit. En toen ineens dit. Het kon toch niet waar zijn.
De weken verstreken, maar de pijn bleef. Opnieuw ging ik naar de fysiotherapeut. Zij gaf me oefeningen, die ik inmiddels allemaal uit mijn hoofd kende. Ik bleef hardlopen, want dat ging eigenlijk nog wel. Totdat ik na een loop van tien kilometer opeens enorme pijn kreeg aan mijn enkel. Hij was dik, stijf en ik kon er nauwelijks op lopen. Drie weken rust hielpen maar een beetje. Na een voorzichtig loopje van nog geen twee kilometer was mijn enkel weer opgezwollen. Hardlopen ging niet meer en krachttraining werd ook steeds lastiger. Ik baalde enorm, juist omdat ik zo lang bezig was geweest en trots was op wat ik bereikt had.
De fysiotherapeut wist niet precies wat er aan de hand was met mijn enkel en ook de huisarts kon er weinig mee. Op advies van een vriend bezocht ik een podoloog en kreeg ik speciale zooltjes aangemeten. Toch bleef er iets knagen. Langzaam begon ik te vermoeden dat er een link was tussen mijn hernia en mijn enkel. De zenuw die klem zat zou best eens de spieraansturing kunnen verstoren, waardoor mijn enkel zo zwak was. Toen ik dit aan de fysiotherapeut voorlegde, bevestigde zij mijn vermoeden. Jammer genoeg was dit inzicht pas laat gekomen.
Ondertussen begon de fysiotherapeut steeds vaker over een operatie. Daar wilde ik in eerste instantie niets van weten. Mijn eerste hernia was tenslotte vanzelf genezen, waarom zou dat nu niet zo zijn. Maar toen de krampen in mijn kuit begonnen, nachtenlang, onhoudbaar en zonder dat iets verlichting gaf, besefte ik dat het zo niet langer kon. Na drie weken zonder slaap en zonder vooruitgang besloot ik het advies van de fysiotherapeut toch op te volgen.
Ik maakte een afspraak bij Kliniek Lange Voorhout in Rijswijk. Op één dag kreeg ik een intakegesprek, een MRI-scan en een consult. Daar werd meteen duidelijk dat ik een forse hernia had. Wachten zou alleen maar meer schade veroorzaken en dat kon blijvende gevolgen hebben. Ik besloot direct tot een operatie. Twee weken later kon ik terecht in Duitsland. Samen met een vriendin reed ik naar Düsseldorf, waar ik eerst een gesprek had met de chirurg. Daarna verbleven we in Keulen om de volgende dag de operatie te ondergaan.
De ingreep zelf was kort. Een uur onder narcose en via een kijkoperatie werd het materiaal verwijderd dat tegen mijn zenuw aandrukte. Meteen na de operatie was de pijn in mijn been verdwenen. Ik mocht de eerste twee weken alleen liggen en lopen, zonder te bukken of te tillen. Dat was nog best lastig, want pas dan merk je hoe vaak je normaal gesproken bukt. Gelukkig hielp mijn man me bij alles wat op de grond lag.
Langzaam begon ik mijn conditie weer op te bouwen. Toch viel het tegen. Een half uurtje lopen voelde alsof ik een marathon had gelopen. Ik had duidelijk een flinke klap gehad. De dag dat ik weer mocht tillen en zelfs weer mocht sporten, had ik groot in mijn agenda gemarkeerd. Ik begon enthousiast, maar al snel merkte ik dat mijn rechterbeen niet mee wilde. Na krachttraining had ik een week lang pijn en hardlopen lukte nauwelijks. Mijn rechterbeen voelde slap en instabiel. Pas later viel het me op dat mijn rechterbeen ook dunner was geworden dan mijn linker. De spieren waren helemaal verdwenen, waarschijnlijk door de lange periode van slechte aansturing.
Op dit moment probeer ik stap voor stap de kracht in mijn rechterbeen terug te krijgen. Hele kleine oefeningen, want zodra ik te veel doe, zak ik erdoor. Het is een kwestie van geduld en rustig opbouwen.
Ik hoop dat ik deze blog binnenkort op een positievere manier kan afsluiten, maar voor nu is dit waar ik sta. Herstellen na een hernia en operatie is geen rechte lijn omhoog. Het vraagt geduld, discipline en vertrouwen. En dat laatste probeer ik vast te houden. Wordt vervolgd.